Keçe, yün, kil ya da pamugun islak ortamda çignenip dövülerek liflerinin birbirine kaynasmasiyla elde edilen ve örtü, yaygi, çadir, giysi yapiminda kullanilan kaba kumasa derler.

Keçe Orta Asya’dan beri Türkler tarafindan bilinmektedir. Osmanlilarda Konya, Diyarbakir, Afyon, Isparta, Usak, Urfa, Bursa keçe üretim merkezleri olarak taninirdi.

Ahilik örgütleri içinde yer alan esnaf loncalarinda keçecilik, önemli bir yer tutuyordu. Kalfa ve ustalar 6-7 yil süren hazirlik dönemlerinde yün ditme, yün atma, ayakla yün tepme, kaliba yün hazirlama, hamamda keçe pisirme gibi yöntemleri ögrenirlerdi.

Eskiden bilindigi gibi her meslek sahibi anne babab cocuklarini ögretir yada cirak olarak tanidiklari yerlere verirlerdi.
Altin bilezik herkesin koluna gecmeli.
Bu sadece eski devirler icin degil günümüzde dahi meslek sahibi olmak kahvede oturmaktan kat kat iyi olmasina karsin gelecek nesillere örnek teskil eder.